W dniu 31 lipca Kościół powszechny obchodzi liturgiczne wspomnienie obowiązkowe św. Ignacego z Loyoli, prezbitera. Ignacy (Inigo Lopez) urodził się w roku 1491 w Loyoli w Kantabrii. Prowadził swobodne życie rycerskie na dworze królewskim; kiedy się nawrócił do Boga, skończył studia teologiczne w Paryżu; tu zebrał pierwszych towarzyszy, z którymi później założył w Rzymie Towarzystwo Jezusowe. Działalność tego zakonu przyczyniła się do odnowy Kościoła. Ignacy zmarł w Rzymie 31 lipca 1556 roku.

Pozostawił po sobie 7 tysięcy listów, zawierających nieraz cenne pouczenia duchowe, Opowiadanie pielgrzyma oraz Dziennik duchowy – świadectwo mistyki ignacjańskiej. W ewolucji chrześcijańskiej duchowości szczególne znaczenie mają Konstytucje zakonu, w których zniósł obowiązek wspólnego odmawiania oficjum, przestrzegania reguły klasztornej, nakazując w zamian praktykowanie codziennej modlitwy myślnej, a liturgię wskazując jako źródło życia duchowego. Szczególnie obfity owoc wydają do dziś Ćwiczenia duchowe – pierwowzór rekolekcji. W swoim nauczaniu Ignacy przypominał, że człowiek musi dokonać pewnego wysiłku, aby współpracować z Bogiem.

Tekst z Liturgii Godzin, ikona w grafice z pracowni Ach-Arte Anety Chrzędzczyk