Dziś w Kościele katolickim wspominamy świętą Jadwigę Śląską. Jadwiga urodziła się między 1174 a 1180 rokiem w zamku Andechs w Bawarii. W roku 1190 Jadwiga została wysłana do Wrocławia na dwór księcia Bolesława Wysokiego, gdyż została upatrzona na żonę dla jego syna, Henryka. Poślubiła go w wieku ok. 12 lat. Henryk i Jadwiga mieli siedmioro dzieci. W dorosłość weszło tylko dwoje dzieci, reszta zmarła wcześnie. Te bolesne doświadczenia Jadwiga przeżywała z głęboką wiarą i nieustanną modlitwą. Oboje z Henrykiem byli ludźmi bardzo religijnymi, w 1209 roku złożyli śluby czystości, dbali o rozwój Kościoła i byli fundatorami wielu kościołów, w tym klasztoru sióstr cysterek w Trzebnicy. Jadwiga prowadziła działalność dobroczynną, starała się o pomoc chorym i ubogim – m.in. zorganizowała działalność wędrownego szpitala dla ubogich, otworzyła szpital dla trędowatych w Środzie Śląskiej. Po śmierci męża, Henryka w 1238 r., Jadwiga zdała rządy żonie Henryka Pobożnego, Annie, i zamknęła się w klasztorze sióstr cysterek w Trzebnicy. Wyczerpana surową ascezą i pracą zmarła w opinii świętości 14 lub 15 października 1243 roku w Trzebnicy i została pochowana w tamtejszym kościele. W 1267 roku została kanonizowana przez papieża Klemensa IV. Jej Relikwie spoczywają w Międzynarodowym Sanktuarium św. Jadwigi Śląskiej w Trzebnicy.

Tekst z Liturgii Godzin