Święta Rita urodziła się prawdopodobnie w 1381 r. w Roccaporenie w gminie Cascia we Włoszech. Była jedynaczką i bezproblemowym dzieckiem. Od najmłodszych lat wierzyła, że najpiękniejszą duszą jest jedynie dusza ufająca Bogu. Na prośbę rodziców trwała w dość nieszczęśliwym małżeństwie. Jednak ostatecznie jej mąż zginął w wyniku porachunków dwóch rodów. Przed śmiercią prosił o wybaczenie ją i cały Kościół. Synowie świętej Rity jednak chcieli pomścić śmierć ojca, zgodnie z panującym na tych terenach prawem wendety. Rita modliła się, by – jeśli mają kogoś zabić – zmarli, nie doczekawszy dorosłości. Rok później zmarli podczas epidemii czerwonki (choroba zakaźna jelit). Mając ponad trzydzieści lat, nie umiejąc pisać ani czytać, Rita chciała wstąpić do zakonu. Przyjęto ją zatem do chóru sióstr wykonujących codzienne obowiązki w klasztorze. Rita z ufnością i radością spełniała wszystko, co jej wyznaczono. Była całkowicie oddana swojej posłudze. Inne siostry nie raz widziały, jak zapłakana leży krzyżem, odmawiając nabożeństwo do Bożej Męki. Zapragnęła, by mogła doświadczyć sama choć części cierpień Jezusa. Tak też się stało. Bóg dał jej łaskę cierpień Swojej męki w postaci rany od korony cierniowej na czole. Rita miała ten stygmat już do końca życia. Rita jest jedną z niewielu świętych, która wyróżniała się tak wielką pokorą. Za życia praktycznie mało kto wiedział o jej istnieniu (poza rodziną i zamkniętym klasztorem, w którym żyła). W klasztorze św. Marii Magdaleny w Cascii spędziła resztę życia. Wykonując najprostsze czynności, osiągała szczyty kontemplacji. Bóg powołał ją do siebie 22 maja 1457 r. Zmarła na gruźlicę. Została pochowana w kościele w Cascii. Miejsce jej pochówku prawie od razu zaczęło przyciągać tłumy pielgrzymów. Nie bez powodu – przy jej grobie działy się cuda, których nikt nie potrafił racjonalnie wytłumaczyć. Po kilku latach od jej pochówku w kościele wybuchł pożar i wszystko zostało zniszczone. Jej trumna jednak pozostała nietknięta. Jej kult zaczął się szerzyć. Podczas kanonizacji w 1900 r. papież Leon XIII nazwał ją drogocenną perłą Umbrii.
